Je kunt
het horenden toch niet uitleggen. Jij moet het alleen oplossen.
"Ach,
zijn jouw ouders doof? Zorg maar goed voor ze".
"Zeg maar tegen je vader
dat...."
"Hoe hebben jullie dan leren praten?"
Je hebt niet leren
discussiëren.
"Wij kunnen er niks aan doen dat we doof zijn".
Wij kunnen
er niks aan doen dat we horen.
Je neemt alles letterlijk wat er gezegd
wordt.
"Wat kun jij bot uit de hoek komen zeg!"
Je kunt ook nee zeggen.
Je hoeft niet alles alleen te doen.
Ook als je alles kunt horen, kun je
nog niet alles begrijpen.
Je hoort wat de horenden over jouw ouders
zeggen.
"Oh, ben jij horend? Dan hoor je er niet bij."
"Ik dacht dat ik de
enige was".
"Ik wil graag andere coda's ontmoeten".
Brug tussen twee
werelden.
Als ouders trots zijn op zichzelf, dan kunnen coda's trots
zijn op hun ouders.
Je overal mee bemoeien.
Van binnen altijd gelijk
hebben.
Niet gehoord worden.
Denken dat je alles beter weet.
Zomaar wat uitspraken van horende mensen, van dove mensen en van coda's.
Voor alle kinderen
Horende kinderen van dove ouders nemen een unieke plaats in binnen de
dovengemeenschap. Ze groeien op als kleine doven in de dovencultuur.
Maar tegelijkertijd zijn ze horend en moeten zij zich later kunnen
redden in de horende wereld. Dat kan gevolgen hebben voor het vinden
van een eigen identiteit. Met elkaar praten over deze bijzondere
situatie kan verhelderend werken. De herkenning en de erkenning alleen
al kan verrassend inzicht geven. Stichting CODA is er niet alleen voor
horende kinderen van dove ouders met problemen. Stichting CODA is er voor ALLE
horende kinderen van dove ouders.
Ontstaan
In 1983 is in de Verenigde Staten de organisatie CODA opgericht. Bij de
eerste tolkenopleiding in Nederland in 1985 waren negen deelnemers kind
van dove ouders. Hun ontmoeting bleek zo waardevol dat er een algemeen
gevoel was van: dit is een begin, we moeten doorgaan. Zo kwamen in
oktober 1986 zeventien coda's bijeen in Bakkeveen. De werkgroep
"Horende kinderen van dove ouders" werd gevormd. Dragers van die
werkgroep waren Julia Stoel en Anneke Maring. Zij legden internationaal
contacten en namen de naam CODA over. Daarbij wordt geen onderscheid
gemaakt tussen dove (5% van de doven krijgt dove kinderen) en horende kinderen. In 1993 werd CODA
Australië opgericht. Zij brachten een indrukwekkende video uit,
"Passport without a Country". De Nederlandse werkgroep is in 1996 een
stichting geworden.
Wat wil Stichting CODA? - Inzicht verkrijgen in de bijzondere gezinssituatie van coda's - Informatie verschaffen rond CODA en voorlichting geven - Het welzijn behartigen van coda's in de meeste ruime zin
Hoe probeert Stichting CODA dat? - Door het organiseren van bijeenkomsten voor kinderen van dove ouders - Door het houden van forumavonden met (jonge) dove ouders om zo ervaringen uit te wisselen - Door het verstrekken van informatie - Door het verzamelen van literatuur en andere media
