Tips van een dove moeder

        Waar dove ouders rekening mee kunnen houden in de omgang met hun horende kinderen:

• Van kinds af aan hebben horende kinderen van dove ouders al “Dovencultuur”in zich. De taal van mijn kids was eerst gebarentaal, later, op de peuterspeelzaal leren ze pas praten. Dit heeft geen gevolgen gehad voor hun (taal/spraak)ontwikkeling.

• Horende kinderen zijn net als een spons, leren beide talen, thuis gebruiken ze gebarentaal, en in de buitenwereld praten ze, dit gaat normaal, gewoon net als andere kinderen.

• Als de kinderen buiten spelen en vallen, liepen de kinderen huilend naar huis, naar hun dove ouders, terwijl andere moeders hun oren spitsen en naar hun eigen kind hollen om hem/haar te troosten. Horende kinderen van dove ouders weten niet beter en zoeken hulp van hun dove ouders. Dus naar huis hollen in plaats van wachten op moeder.

Enkele gouden tips:

• Gebruik horende kinderen nooit, never, als “tolk” (vooral niet tegen hun zin).

• Probeer ze zo lang mogelijk laten genieten als “kind” in plaats van ze “te gebruiken”.
  

•  Kleine kinderen zijn van nature nieuwsgierig, dus willen zich liever overal bij betrekken, probeer ze vriendelijk en lief te zeggen ergens anders te gaan spelen.

..want om eerlijk te bekennen, geef ik weleens de maatschappij de schuld, want mensen reageren snel naar de “horende” kleintjes of ze de boodschap niet voor hun “dove” ouders willen vertalen. Heel vaak heb ik hun erop gewezen dat ze bij mij moeten wezen in plaats van mijn 3-jarige peuter. Zoals een collectant, die vroeg om financiële steun, en mijn peuter aansprak. Ik had hem erop gewezen of de peuter geld had, zo neen, dan moesten ze met mij te maken hebben, ik ben de ouder van de nietwetende peuter. (2 keer was ik woedend, toen ze mijn mening negeerde, dus heb ik hun zonder pardon de deur voor hun neus dicht gedaan! Dat kunnen ze echt niet maken.).

• Ook probeerden “horende” familieleden met de telefoon via mijn peuters met mij te communiceren, toen heb ik de hoorn gelijk neergelegd. Hoe durven ze bij kleintjes deze verantwoordelijkheid neer te leggen? Terwijl er teleplus is, en fax, bestonden. (nu zijn er prachtige middelen, brede mogelijkheden, zoals e-mail, Internet, chatten, sms enz). Helaas bestaan er zoveel gemakshalve methodes, waarover de gebruikers niet nadenken. Ik heb dat hen verweten. Daar hadden ze niet bij stil gestaan, maar goed, dat weten ze nu inmiddels wel.

1^e nare ervaring die mij frustraties bezorgde: toen mijn baby-zoontje in de kinderwagen lag, wandelde een mijnheer (nota bene, de tandarts) langs en bewonderde de baby. Hij vroeg me niet naar het geslacht, maar gelijk of de baby horend was. Ik knikte van ja. Toen hij zei dat de baby voor mij zaken kan regelen…keek ik met stomheid geslagen….en reageerde ik sarcastisch: ”hoe kan het baby’tje voor mij zaken regelen, nog geen hummeltje van een paar weekjes!!”. Hij bloosde….reageerde niet, en mompelde maar wat en liep weg.

Ik bedoel maar….

Als ik terug kijk naar het verleden, moest ik, als ouders van een horend kind en een slechthorend kind, vaak knokken tegen de maatschappij. Terwijl het eigenlijk niet zo had moeten zijn. Gelukkig kon ik “groot” (met andere woorden: voldoende assertief zijn, me verantwoordelijk dragen) zijn en lak hebben aan de maatschappij en wist dat ik mijn kids voldoende kan beschermen tegen een “aarzelende” maatschappij. Toen mijn tweede kind kwam en het audiologisch centrum constateerde dat mijn kind slechthorend is, wist ik dat mijn vermoeden juist was. Ik ervaarde dit niet als schok, maar accepteerde het volledig. (het zit in de genen via mijn man’s kant en vermoedelijk ook waarschijnlijk via mijn genen syndroom van Alport). Pardoes kreeg ik ineens gezinsbegeleiding thuis! De heer Van Dalen van gezinsbegeleiding kwam voor het eerst (het bleek dat hij vroeger gewerkt als leraar van slechthorende kinderen op de P.J.Evertseschool zat, tijdens het MAVO/HAVO te Rotterdam) bij ons thuis om kennis te maken met ons. Toen hij zag dat mijn dochter en ik in de gebarentaal communiceerden en zonder stem “praten” attendeerde hij me erop dat dit niet goed was voor mijn dochtertje. Afijn, toen heb ik hem erop gewezen dat het MIJN huis was en dat ik bepaalde welk wiens taal ik ga gebruiken en ging ik niet naar zijn pijpen ging dansen, ammehoela!

Toch heb ik liefst een “slechthorend kind” en of “doof kind” bij mij in het gezin dan bij bijvoorbeeld mijn horende buurvrouw, die niets van weet over dovenwereld- en dovencultuur. (zij zou in de put zitten, en niet weten wat zij ermee aan moet enz.). Maar geen nood, want horende ouders van dove kinderen krijgen tegenwoordig gezinsbegeleiding, gebarencursussen, voldoende hulp enz.

Er bestaat dus groot verschil:

Toen ik een horend kind kreeg, kreeg ik geen begeleiding, wist helemaal niets van de opvoeding af. Er bestaat geen leerboek voor dove ouders, geen voorlichting over dove ouders van horende kinderen.

En daarna bij mijn tweede kind, slechthorend, kreeg ik ineens hulp, tegen mijn zin, zoveel mogelijk moest ik de stem gebruiken en zo min mogelijk gebarentaal gebruiken, gelukkig heb ik hun genegeerd. Tegenstrijdig…

Ze zijn eenmaal niet de deskundigen.

Ik wist, als ouder, wat het beste voor mijn eigen kinderen was.

Vandaar dat DOHK (Dove Ouders van Horende Kinderen, te Swedoro, Rotterdam) opgericht is.

Maar, helaas bestaan er nog zoveel Coda kinderen die als “tolk” functioneren voor hun dove ouders. Mocht het uit vrije wil gaan, is prima hoor, maar dove ouders gebruiken ze nog steeds, omdat ze niet weten hoe ze doventolk moeten aanvragen (daar moet je hele rataplan voorbereiden, zo’n gedoe hebben ze niet zoveel zin in, vandaar vanwege hun gemak, om korte metten te maken hebben ze hun kind meegenomen).

Oei….

Een bewuste dove moeder van horende kinderen